doemdenken en meditatie

Met meditatie beoefen je het vermogen gedachten te aanschouwen

Afgelopen zaterdag was het er weer een keer. Mijn mind bedacht een doemscenario en hoe langer hij de tijd kreeg om de theorie uit te werken hoe erger het werd. Mijn lichaam reageerde er direct op. Je zou het paniek kunnen noemen (lees; het is maar een concept). Mijn hart ging sneller kloppen en was duidelijk waarneembaar in de keel. Spieren trokken zich samen. Mijn kaken zaten op slot. De gedachten gingen door; “Wat nou als… ojee… dat is verschrikkelijk. En stel je voor dat… dat is nog veel erger. En het kan gebeuren. Ja echt. Wat kan ik er aan doen? Niets,… ik ben nu machteloos.”

Vroeger (voordat ik mediteerde) zou dit zo mijn hele dag kunnen verpesten. Maar nu gaan er direct alarmbelletjes af. Ik zie en ervaar mijn gedachten maar besef mij dat ik niet mijn gedachten ben. Ik ervaar de sensaties in mijn lichaam maar besef dat het lichaam (heel logisch?) reageert op de gedachten die ik heb. Ik hoorde laatst iemand zeggen “De muppets in mijn hoofd zijn weer bezig”. En doordat ik veel meditatie heb beoefend heb ik het snel in de gaten.
Vanuit de rol van een toeschouwer kan ik zien dat mijn gedachten de meest bizarre scenario’s bedenken. Maar ik kan het laten zijn en er zelfs een beetje om lachen. Doordat ik de gedachten kon accepteren en er mee kon zijn, merkte ik dat ze vanaf dat moment na enkele minuten vanzelf minder sterk werden. Zonder afleiding. Puur door het volledig te ervaren. Wat bedenkt mij mind? Wat voel ik in mijn lichaam?

Nadat ik het helemaal had losgelaten en de gedachten weg waren kon ik gewoon weer verder gaan. Ik was op een festival met allemaal bandjes en kon mij weer helemaal laten meeslepen in de muziek. Met volledige aanwezigheid. Meerdere keren die dag zijn de gedachten terug geweest. En tjonge, wat is mijn mind creatief. De meest bizarre scenario’s werden bedacht en voor werkelijkheid aangenomen. Maar ik kon er mee zijn.

Nu is het wel zo dat ik op basis van statistieken uit het verleden wel aardig kon aannemen dat de gedachten geen waarheid zouden worden. Dus rationeel kon ik wel zeggen “het is niet reëel dat dit doemscenario het daadwerkelijke scenario wordt”. Maar soms geloof je jouw gedachten zo sterk, of is het misschien eigenlijk best wel reëel,… ook dan zou je het gewoon kunnen ervaren zonder je er mee te identificeren. Jij bent je gedachten niet. De gedachten vinden plaats.

Door het beoefenen van meditatie leer je sneller te herkennen dat je scenario’s bedenkt (goed of slecht dat maakt niet uit) waardoor je sneller in de rol van de toeschouwer kan komen.
Ook leer je beter met je gedachten om te gaan. Er mee te zijn zonder dat deze weg moeten of dat je de gedachten vast wilt houden. Daarnaast leer je in te zien dat jij jouw gedachten niet bent. Je leert de identificatie met je gedachten lost te laten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *